การหายไปของอารยธรรม Indus Valley ประเทศอินเดีย

Indus Valley picc

อารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุเป็นอารยธรรมโบราณที่ตั้งอยู่ในปากีสถาน และอินเดียตะวันตกเฉียงเหนือในปัจจุบัน บนที่ราบน้ำท่วมที่อุดมสมบูรณ์ของแม่น้ำสินธุ มีหลักฐานกิจกรรมทางศาสนาที่มีอายุประมาณ 5500 ปีก่อนคริสตศักราช การตั้งถิ่นฐานทางการเกษตรเริ่มประมาณ 4,000 ปีก่อนคริสตศักราช และประมาณ 3,000 ปีก่อนคริสตศักราช เมื่อ 2,600 ก่อนคริสตศักราชมีการสร้างเมืองหลายสิบแห่ง ระหว่าง 2500 ถึง 2000 ปีก่อนคริสตศักราช ซึ่งเป็นจุดที่อารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุอยู่ที่จุดสูงสุดในขณะนั้น

ชีวิตของอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ

มีการขุดพบเมืองที่บริเวณ Mohenjo-Daro กับ Harappa หลักฐานแสดงให้เห็นว่าพวกเขามีชีวิตในเมืองที่พัฒนาอย่างมาก บ้านหลายหลังมีบ่อน้ำ ห้องน้ำ รวมถึงระบบระบายน้ำใต้ดินที่ซับซ้อน สภาพทางสังคมของประชาชนนั้นเปรียบได้กับในสุเมเรีย เหนือกว่าชาวบาบิโลนร่วมสมัยหรือแม้แต่ชาวอียิปต์ เมืองเหล่านี้เป็นหลักฐานสำคัญที่ชี้ให้เห็นว่าผังเมืองในสมัยก่อนนั้นมีประสิทธิภาพมากว่าที่หลายคนคิดเอาไว้อย่างมาก

หลายคนเชื่อว่าอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุเคยทำการติดต่อกับชาติตะวันออก มีการค้าระหว่างกัน เผยแพร่ศาสนา ศิลปะ ฯลฯ ในขณะที่คนหุบเขาสินธุเรียกว่า “Meluhhaites” และ Indus valley เรียกว่า “Meluhha” อารยธรรมสินธุมีระบบการเขียนซึ่งปัจจุบันยังคงเป็นปริศนาอยู่ ความพยายามทั้งหมดในการถอดรหัสล้วนแต่ล้มเหลว นี่คือหนึ่งในเหตุผลที่ว่าทำไมอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุเป็นหนึ่งในอารยธรรมที่สำคัญที่สุดของยุคโบราณที่รู้จักกันน้อยมากที่สุด

ความเสื่อมโทรมของอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ

ราว 1,800 ก่อนคริสตศักราชอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุเริ่มเข้าสู่ยุคแห่งความเสื่อมถอย วิชาการเขียนเริ่มหายไป การชั่งน้ำหนักมาตรฐานทางการค้าและภาษีเริ่มมีการใช้น้อยลง การติดต่อกับตะวันออกถูกตัดขาดไปทำให้บางเมืองถูกทอดทิ้ง สาเหตุของการล่มสลายนี้ยังไม่ชัดเจนนัก แต่เชื่อกันว่าการแห้งตัวของแม่น้ำสรัสวดีนั้นเป็นเริ่มต้นขึ้นในราวปี 1900 ก่อนคริสตศักราชเป็นสาเหตุหลัก ส่วนผู้เชี่ยวชาญคนอื่นพูดถึงอุทกภัยครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นในอดีตจนทำให้เมืองเสียหายและถูกทอดทิ้ง

เมื่อประมาณราว 1,500 ปีก่อนคริสตศักราช กลุ่มชนเผ่าเร่ร่อนอพยพเข้ามาในภูมิภาคจากเอเชียกลาง ชาวอารยันข้ามภูเขา Hindu Kush เพื่อมาติดต่อกับอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ นี่เป็นการอพยพครั้งใหญ่และเคยถูกมองว่าเป็นการรุกราน ซึ่งคิดว่าเป็นสาเหตุของการล่มสลายของอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ แต่สมมติฐานนี้ไม่ได้รับการยอมรับอย่างเป็นเอกฉันท์จนกระทั่งถึงทุกวันนี้ ทำให้ทุกวันนี้เราก็ยังไม่ทราบแน่ชัดว่าสาเหตุที่แท้จริงมันคืออะไรกันแน่